Adam Mickiewicz - Pan Tadeusz

resztę Panu Bogu". Jacek rękę wyciągnął, - cofnął się Gerwazy: "Nie mogę, rzekł, bez mego szlachectwa obrazy Dotykać rękę, takim morderstwem skrwawioną Z prywatnej zemsty, nie zaś pro publico bono". Ale Jacek z poduszek na łoże upadłszy, Zwrócił się ku Sędziemu, a był coraz bladszy, I niespokojnie pytał o księdza plebana, I wołał na Klucznika: "Zaklinam Waćpana, Abyś został; wnet skończę, ledwie mam dość mocy Zakończyć - Panie Klucznik - ja umrę tej nocy!" "Co, bracie? krzyknął Sędzia, widziałem, wszak rana Niewielka, co ty mówisz? po księdza plebana; Może źle opatrzono - zaraz po doktora, W apteczce jest..." Ksiądz przerwał: "Bracie, już nie pora. Miałem tam strzał dawniejszy, dostałem pod Jena, Źle zgojony, a teraz draśniono - gangrena Już tu - znam się na ranach, patrz, jaka krew czarna, Jak sadza, co tu doktor? ale to rzecz marna, Raz umieramy, jutro czy dziś oddać duszę - Panie Klucznik, przebaczysz mnie, ja skończyć muszę! * * *" Jest w tym zasługa nie chcieć zostać winowajcą Narodowym, choć naród okrzyczy cię następna strona >>

<< 345 346 347 348 349 >>